Önce bir otoyolda bulursun kendini; hızlı, gürültülü ve karmaşık,
Bu yol, zihninin seni oyalama biçimidir ama sen başka bir yolun varlığından habersizsindir.
Sonra bir gün otoyoldan saparsın. Bir anayola girersin ama bunun farkına bile varmazsın; çünkü koşullar hâlâ aynı görünmektedir.
Nihayet kendi özgün yoluna adım atarsın. Burası dönüşümün başladığı yerdir. Kendi yolunda yürüdükçe, zihninin karmaşasıyla arana huzurlu bir mesafe koymaya başlarsın.
Ve beklediğin o dönüşüm, bir anda gerçekleşmez… Attığın her sabırlı adımla, o yolun tam kalbinde yavaş yavaş filizlenir.
Özdeşleşme: Tutunduğun Şey Bazen İnmene Engel Olur.
Bir yanıt yazın