Kendin için bir şey yapmıyordun.
Çalışmaktan ve zihnini sulamaktan başka.
Belirsizliğe…
Yusuf’a.
Kuyuya.
Tırtılın kozasına.
Ve daha bir sürü şeye takılıyordun.
Bazen zihin anlamlandırdı.
Bazen bunlara farkındalık dedin.
Bazen başka bir şey…
Mutlu oldun.
Hayal kırıklığı yaşadın.
Sıkıştığını hissettin.
Kaygılandın.
Belki de yaşadığın her şey, hislerinin abartılmış hâlleriydi.
Menzile varmak istiyordun.
Başka bir dünya hayal ediyordun.
Ne yapmalı?
Bir yanıt yazın