Âşık Mahzuni Şerif’in Zevzek türküsünü dinlerken aklıma insan değil, zihin geliyor.
Çünkü bazen zihnin susmaya hiç niyeti yoktur.
Daha bir şey olmadan ne olacağını bilir. Bir ihtimali görür, sonuca çevirir. Bir eksikle karşılaşır, “olmaz” der.
Bilmediği yerde bile boşluğu kendi hikâyesiyle doldurur.
Üstelik bunu öyle bir ciddiyetle yapar ki, söylediklerini hakikat sanabiliriz.
“Yapamazsın.”“Olmayacak.”“Geç kaldın.”“Ya şöyle olursa?”“Bunun sonu iyi değil.”
İnsan da bazen onun anlattığı hikâyenin içinde korkar, üzülür, vazgeçer.
Oysa ortada henüz yaşanmış hiçbir şey olmayabilir. Sadece konuşan bir zihin vardır.
Bir yanıt yazın