Yaratım,
Yaratımın bir tarafında çaba var. Asansöre binmek istiyorsan düğmeye basıyor ve bekliyorsun.
Beklemek bile bir çaba.
Ama yaratımın bir de diğer yüzü var.
Çabanın yetmediği yer.
Mesela yalnızlığı düşün.
Şartlar değişiyor, insanlar değişiyor, sen değişiyorsun ama yalnızlık değişmiyor.
Sosyal medyadan insanlara bakıyorsun. Flört sitelerini deniyorsun. Eski arkadaşlarını arıyorsun. Cafelerde insanlarla tanışıyor telefonlarını alıyorsun.
Sonuç nafile.
İşte hikâyenin henüz bitmediği, çabanın yetmediği yer.
Ne olacak? Ne yapmalı?
Zihin hikâyenin bütününü göremiyor. Ama seçenekler koyuyor.
Bu hikâye bir gün bitecek mi? Bir ömür böyle mi devam edecek? Yoksa başka bir seçenek mi var?
Üç ayrı seçenek çıktı diyelim. İllaki seçim mi yapmalı?
Seçim yapmak, zihnin bir duvarına çarpmak demek değil mi?
Ya seçim yapmazsak?
Belirsizlik.
İşte zihin bundan hoşlanmıyor. Çünkü ortada bir boşluk kalıyor ve zihin o boşluğu doldurmak ve ne olacağını bilmek istiyor.
Ama insan o boşluğu hemen doldurmak zorunda değil. Çünkü hikâye devam ediyor.
Zihin merak edip, o boşluğu doldurmak istediğinde, insan doğasının en kadim güçlerinden biri harekete geçmiş demektir.
Bir yanıt yazın