Canım isterse.
Belki de özgürlüğün en anlaşılır ifadesi.
Peki gerçekten öyle mi?
Her zaman özgürlüğün ifadesi mi?
Yoksa bazen zihnin bulduğu güzel bir kılıf mı?
Aramak istiyorsun ama aramıyorsun,
Konuşmak istiyorsun ama konuşmuyorsun,
“Canım isterse…
İnsan kendi söylediğine kendisi de inanıyor.
Özgür olduğunu düşünüyor.
Halbuki bazen zihnin inandığı bir hikâye
Çünkü biraz altına indiğinde gurur çıkıyor karşına.
Gurur zedelenebilir.
İtibar zedelenebilir.
Değer zedelenebilir.
Bu yüzden göze alamıyoruz.
Peki ortada zedelenecek bir “ben” kalmadığında,
zihnin kılıfı değil yok olur,
özgürlük kalır
Bir yanıt yazın