“Yalnızlık bir problem olmasaydı, yalnızlık hakkında ne düşünürdün?
”Hiçbir şey.
“Yalnızlık: Aynaların Olmadığı Bir Hayat” nasıl olurdu?
Belki o “hiçbir şey” bütün aynalar kaldırıldığında geriye kalan tek şey.
İnsan kendini çoğu zaman başkalarında görür. Birinin bakışında güzel, sevgisinde değerli, ilgisinde önemli, reddinde yetersiz olduğunu düşünür.
Belki yalnızlık, işte bütün bunların olmadığı bir hâldir. Hatta kendi yüzünü görebileceğin bir aynanın bile olmaması.
Yalnızlık, aynaların olmadığı bir hayatta ne olur? Ayna yoksa insan yaşamaya devam edebilir mi?
Belki bizim yanılgımız, yaşayabilmek için önce görmemiz gerektiğine inanmaktır.
Belki insan da hayat boyunca başka kelimelerle aynı şeyi söylüyor:
Göster.
Bana sevildiğimi göster.
Değerli olduğumu göster.
Yalnız olmadığımı göster.
Hayatımın anlamı olduğunu göster.
Doğru yolda olduğumu göster.
Bana bir ayna ver ki kendimi görebileyim.
Ama ya cevap görüntü değilse?
Belki parçalanması gereken dağ da yalnızlık değildir.
Kendimizi ancak bir aynada gördüğümüzde var olduğumuza inanan o eski “ben”dir.
Ve belki en başta verdiğimiz cevap bu yüzden bu kadar sadeydi:
“Yalnızlık bir problem olmasaydı, yalnızlık hakkında ne düşünürdün?
”Hiçbir şey.
Bir yanıt yazın