Yalnızlık ne zaman başladı hayatında hatırlamazsın
Doğduğun anı hatırlamazsın. Nasıl bir odada doğdun, kimler vardı, ne oldu…
Sonra hayatının bilim kurgu filmi başlar.
Aslında doğduğun odadan hiç çıkmamışsındır. İnsanlar girer, çıkar. Sen hariç.
Ama bunun farkında değilsindir.
İnsanların kahkahalarını, gözyaşlarını, dertlerini, sevinçlerini, hedeflerini, planlarını, acılarını yaşarsın.
Pişman olursun, ağlarsın. Zaman geçer, tekrar pişman olursun.
Bir döngüdür hayat.
Bilmezsin. Bilsen de üzerine düşünmezsin. Düşünsen bile fark etmez; hayat yine aynıdır.
Yalnızlığını görmezsin. Bazen de görmemek için kaçarsın.
Ama film devam eder. Sen fark etmesen de…
Ve bir gün, yaşadığını düşündüğün o hayat sana dar gelmeye başlar.
Sıkıştığını düşündükçe daha çok sıkışırsın.
Gün gelir, feryatlar sık sık ziyaretine gelir.
Çıkmak istersin.
Ama anahtar sende değildir.
Hatta kapısı bile yoktur.
Yine de film bitmez.
Bir gün yataktan sıçrayarak uyanırsın.
Meğer hepsi rüyaymış.
Feryat edecek bir durum yokmuş.
Ama gel gör ki yine rüyandaki odadasın.
Ve yalnızlık hala oradadır.
Peki niye?
Çünkü hikâye bitmedi. Yaşanmaya devam ediyor.
Bir yanıt yazın