Taze fasulye yapmayı bilmeyen biri mutfağa girdiğinde iki şey hisseder:
Yapabilir miyim korkusu ve yapabilirim güveni..
ikisi birbirine zıt görünür ama ikisi de zihnin arka bahçesinde birdir.
Belki mesele korkuyu yenmek ya da kendimizi yapabileceğimize ikna etmek değildir. İkisini de bir kenara bırakıp:
“Nasıl olur bilmiyorum. Elimden geleni yaparım.” diyebilmektir.
Fasulye ayıklanır, soğan doğranır, yemek ocağa konur.
Korkunun da özgüvenin de hikâyesine girmeden yapılması gereken yapılır.
Sonra yemek pişer ve sofraya gelir.
Bazen düğüm tam burada çözülür. Duygunun peşinden gitmek yerine yapılan işe dönüldüğünde, zihin aradan çekilir.
Belki de mesele yapabileceğimize inanmak bile değildir.
Bazen sadece yapmak yeterlidir.
Bir yanıt yazın