Asansördesin.
Gideceğin katın düğmesine bastın.
Demire sımsıkı tutunmuşsun.
İnmek için çırpınıyorsun Ama nafile
Demiri suçluyorsun.
Asansörü suçluyorsun.
“Beklemedi” diyorsun.
İnsanları suçluyorsun.
“Ben inmeden çağırdılar” diyorsun.
Kaçan fırsat yanında öfke ve hayal kırıklığını da getirdi.
Oysa kapıyı açan demir değildi.
Seni yukarı çıkaran da o değildi.
Seni içeride tutan da.
Bazen insan, vardığı yerden inemez. Çünkü tutunduğu şeyle kurduğu özdeşlik yüzünden artık onu bırakamaz.
Bir yanıt yazın